બાળ સંન્યાસી

You are currently viewing બાળ સંન્યાસી

સંસાર જોયો પણ નથી ને એણે છોડી દીધો,
ગલગોટો ખીલ્યો પણ નથી ને એને તોડી લીધો,
સમજ તો પડવા દેવી’તી એને ખરાં ખોટાની,
બાળક ચાલ્યો પણ નથી ને એને તરછોડી દીધો.

ઘડો પાક્યો પણ નથી ને એને ભરી દીધો,
નિષ્ઠુર નિયતિ સામે એને ધરી દીધો,
દુનિયા શું જોઈ’તી એણે કે નક્કી કરી શકે?
એણે “જવું છે” કીધું ને ચાલતો કરી દીધો?

કુમળાં મનમાં શૂળ શંકાનો ભોંકી દીધો,
નાનકડા અંકુરને રણમાં તેં રોપી દીધો,
દુનિયા જોઈને એને જાતે નક્કી કરવા દેતે,
તારો વિચાર તેં “કાચબા”, એનાં પર થોપી દીધો.

– ૧૭/૧૧/૨૦૨૧

[૧૨-૧૫ વર્ષનાં ચાર-પાંચ કિશોરોને કડાકાની ઠંડીમાં વ્હેલી સવારે સંન્યાસી વેશમાં એક જ પાતળું સુતરનાં કપડું લપેટીને વિહાર કરતાં જોયા ત્યારે એ “બાળ સંન્યાસી“ઓને જોઈને રચાયેલી આ રચના..]

આ કવિતા ને મિત્રો સાથે શેર કરો
5 2 votes
રેટિંગ
guest
4 પ્રતિભાવો
Inline Feedbacks
View all comments
યક્ષિતા પટેલ
યક્ષિતા પટેલ
19-Jan-22 5:38 pm

ખૂબ ખૂબ સરસ રચના..કરુણ મય
મેં તો આવા બાળ સન્યાસી જોયા નથી પણ તમારી કવિતા વાંચી જાણે જોયા…અને દુઃખ થયું.

Ishwar panchal
Ishwar panchal
11-Jan-22 8:12 pm

સરસ રચના.

ચેતન
ચેતન
11-Jan-22 9:02 am

સુંદર રચના છે
..

મનોજ
મનોજ
11-Jan-22 8:03 am

ખૂબ જ સુંદર અને વિચારપ્રેરક રજૂઆત 👍🏻