ધીરજ ખૂટી

You are currently viewing ધીરજ ખૂટી

રોજ સવારે નવી આશા લઈને જાઉં છું,
રોજ સાંજે એજ નિરાશા લઈને આવું છું.

આજે જ હશે એ દી’ જેની પ્રતીક્ષા છે,
ઊઠતાં બેસતાં એક જ ગાણું ગાઉં છું.

બીજ એક સપનાનું વાવ્યું, આંબો કરવાં-
પાણી એને પરસેવાનું પાઉં છું.

એક નજરમાં મોહિત થઈને દોડી આવે,
વારે વારે કેશ કલાપ સજાઉં છું.

પાસે રાખી નિરખવો એને મન ભરીને,
પાટલે બેસતી ધૂળ સતત હટાવું છું.

અનુભવ એ હશે જ કેવો રોમાંચકારી,
વિચારે એનાં મંદ મંદ હરખાઉં છું.

કરી નેજવું* ઉંબરે ઉભો વાટ નિહાળું,
અધીરો એને જોવા “કાચબા” થાઉં છું.

*નેજવું – આંખ ઉપર છાપરા જેમ હથેળીઓ રાખી જોવું

– ૨૦/૦૪/૨૦૨૨

[એને જોવા માટે, એને મળવા માટે, વર્ષો સુધી તપસ્યા કરી છે. અને આજે જ્યારે એ ઘડી એકદમ નજીક આવી ગઈ છે ત્યારે મારી “ધીરજ ખૂટી” છે. હવે એક એક ક્ષણ જાણે એક એક વર્ષ લાગે છે…]

આ કવિતા ને મિત્રો સાથે શેર કરો
5 1 vote
રેટિંગ
guest
2 પ્રતિભાવો
Inline Feedbacks
View all comments
Ishwar panchal
Ishwar panchal
09-Jan-23 9:23 pm

કવિ અને કલાકાર ખુબજ સંવેદનશીલ હોય છે.કવિ પોતે સ્ટોંગ મગજ ના છે.છતાં આખરે ( કવિ ) હદય
ધરાવે છે.તો કુલ મિલાવીને ધીરજ……..

Pravina sakhiya
Pravina sakhiya
09-Jan-23 9:08 am

વાહ…લાજવાબ અભિવ્યક્તિ 👌